Mijn vrienden noemden me Pierrot – naar Godards ‘Pierrot le fou’, de film waarin Belmondo zijn geordende leven in Parijs achterlaat en gewoon wegrijdt, richting zuiden. Waarom ze uitgerekend op mij kwamen, kan ik tot vandaag niet verklaren. Tot ongeveer 1990 stond hij als pseudoniem onder mijn artikelen – en opdat niet elke Pierrot de mijne kon zijn, kreeg hij een klein dakje: pierrôt. Beroepshalve heb ik hem allang niet meer nodig, maar mijn oude vrienden noemen me nog steeds zo.
Cholera in Istanbul
In de nazomer van 1970 was ik onderweg in Turkije. De Turkse radio meldde dat de cholera het land had bereikt – en daarna werd het stil. In Istanbul, toen een stad van drie miljoen mensen, gingen geruchten sneller rond dan welk nieuws ook. Er werd gesproken over de eerste doden; officieel werd weinig bevestigd. Voor de weinige vaccinatieposten stonden lange rijen; duizenden toeristen mochten het land pas na de vaccinatie verlaten, en velen wisten nauwelijks wat er eigenlijk aan de hand was.
Ik schreef erover voor het Luzerner Tagblatt en het Zuger Tagblatt: over fruit dat je ineens niet meer kon eten, over gebotteld drinkwater dat niet overal zuiver was, over de waterverkopers op straat – en over de radio die het bij een paar korte berichten hield. De tekst stuurde ik per telex vanuit de redactie van Hürriyet Gazetesi naar Zwitserland, de foto per fax – zulke apparaten waren er toen alleen op de belangrijkste redacties, en ze waren enorm. Het artikel verscheen op 29 augustus 1970.
Reportages die ongemak gaven
Het bleef niet bij de cholera. Een andere reportage bracht me naar de hoogvlakte van Afyon, waar toen papaver voor opium werd verbouwd – Afyonkarahisar betekent letterlijk ‘zwarte opiumvesting’. Het waren reportages tot ongemak van de toenmalige Turkse regering. Ik leerde ervan hoeveel informatie waard is – juist daar waar iemand haar liever achterhoudt.
De rode draad
Uit pierrôt de reporter werd later de internetpionier in de Bresse – en vandaag coorda. De gereedschappen zijn veranderd, van de telex via de beeldbuismonitor tot de mobiele telefoon. De gedachte erachter is gebleven: mensen moeten weten wat er bij hen in de buurt echt gebeurt – eerlijk, uit de eerste hand, zonder dat iemand eraan verdient hen te observeren.
De knipsels komen uit het Luzerner Tagblatt / Zuger Tagblatt van 29 augustus 1970.
2006: Coorda, the synergy people – van La Réunion de wereld in
1997: toen het internet naar Sainte-Croix-en-Bresse kwam